یس از حروف مقطعه قرآن است و معنی خاصی ندارد ،منتها در روایات صادره از اسول خدا(ص) به حضرت محمد(ص) تعبیر شده.
باسمه تعالی: سلام علیکم: اگر نظرتان باشد در نکتهی دهم کتاب «ده نکته در معرفت نفس» عرض شد مقام روح که عالیترین مخلوق است نازل میشود و در جسم متعادل شده و «سَوّا» گشته، و واژهی «مِن روحی» از این جهت در آیهی مربوطه آمده است و در آن کتاب عرض شد در اصطلاح ما عموماً بین نفس و روح تفکیکی نیست. و بنا بود ابتدا کتاب «ده نکته در معرفت نفس» همراه با شرح صوتی ده جلسهای آن مطالعه و بحث شود. در هر صورت وقتی میگوییم قیامت عالمی است که از نظر درجهی وجودی دارای وجود شدیدتری است و به تعبیر علامه طباطبایی«رحمةاللّهعلیه» جسم قیامت هم از جنس نفس ناطقه است، دیگر بحث برتری جسم یا روح در میان نیست بلکه هر نفسی جسم خود را با اخلاق و عقاید خود میسازد. اینکه حضرت امام از قول مرحوم شاهآبادی میفرمایند: دعا، قرآن صاعد است، در راستای آن است که قرآن حقیقتی دارد که آن حقیقت نازل شده و به صورت الفاظ و معانی در قلب مبارک رسول خدا«صلواتاللّهعلیهوآله» القاء گشته و گوش باطنی رسول خدا«صلواتاللّهعلیهوآله» نیز آن را شنیده، به معنای برتری دعا نسبت به قرآن نیست. در ضمن در مباحث ده نکته عرض شد بین مباحث فلسفی و مباحث اخلاقی و سلوکی نباید خلط کرد. بحث نفس یا روح و نفس ناطقه یک بحث فلسفی است و نفس لوّامه و مطمئنه یک موضوع اخلاقی و سلوکی است. موفق باشید
باسمه تعالی: سلام علیکم: این را به فال نیک بگیرید و سعی کنید به کمک تفسیر المیزان متوجه عمق قرآن شوید تا قرآن را از سر عقل و قلب ارادت بورزید. بنده در سورهی اعراف عرایضی داشتهام، پیشنهاد میکنم بعد از استماع بحثهای آیت الکرسی، صوت سورهی اعراف را استماع فرمایید. موفق باشید
باسمه تعالی: سلام علیکم: قرآن از نظر حقیقت، قدیم است زیرا از آن جهت چیزی جز حقیقت اسماء الهی نیست، ولی از جهت الفاظ و به آن صورت که به سمع مبارک رسول خدا«صلواتاللّهعلیهوآله» رسید حادث و مخلوق است. موفق باشید
باسمه تعالی: سلام علیکم: حضرت صادق«علیهالسلام» میفرمایند: «وَ انْوِ عِنْدَ افْتِتَاحِ الصَّلَاةِ ذِكْرَ اللَّهِ وَ ذِكْرَ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ اجْعَلْ وَاحِداً مِنَ الْأَئِمَّةِ نَصْبَ عَيْنَيْك»[1] هنگام شروع نماز در ضمیر خود یاد خدا و یاد رسول خدا را پیش آور و سپس یکی از ائمه را در جلوی خود قرار ده. موفق باشید
[1] - الفقه المنسوب إلى الإمام الرضا عليه السلام، ص: 105
